Reelize Dev Logs.

Wat neem je van aflevering één mee naar aflevering twee?

Een editor die aan aflevering twee begint, neemt iets mee van aflevering één. Je weet bijvoorbeeld dat een opening met een handeling sterker werkt voor dit programma dan een uitleg vooraf. Voor de nieuwe aflevering moet je nog wel dat ene shot vinden waarmee je kunt openen.

Het onderzoek van 9 november stelt voor om drie dingen apart te bewaren. Een afspraak over de vorm van het programma, een eerdere scène die laat zien hoe die afspraak uitpakt, en de opnamen van de nieuwe aflevering. Zo zou een editor bij een openingsvoorstel kunnen terugzien welke afspraak meespeelde én op welk beeld de keuze dit keer rust.

De vraag voor een volgende proef is hoeveel zoek- en correctiewerk dat werkelijk scheelt bij een tweede aflevering. Op deze datum lag er een ontwerp voor die werkwijze.

Een eerste versie moet je als film kunnen beoordelen

Als een eerste montage te laat op gang komt, wil je dat na het kijken in één zin kunnen teruggeven. Moet je eerst bij elk shot een reactie invullen, dan ben je de hele film al een tweede keer langs geweest voordat je iets over het tempo kunt zeggen.

Op 27 oktober legden we eerdere gebruiksoordelen naast elkaar. Een gebruiker kon een passage openen, het bijbehorende beeld bekijken en er een opmerking bij opslaan. De voorgestelde werkwijze voor het hele project was afgewezen. De opdracht voor het ontwerp werd daarmee concreter: geef de editor een eerste versie om te beoordelen, ruimte om de opbouw als geheel te herzien en de mogelijkheid om zo nodig één knip aan te wijzen. Hoe dat er op het scherm uit moet zien, bleef open.

Drie mogelijke films uit zes interviews

Wat is hier de film? Voor een documentaireproef hadden we zes interviewgedeelten en een verzameling aanvullende beelden. De opnamen waren al geordend. Uit dat materiaal ontstonden drie mogelijke verhaallijnen van elk ongeveer drie minuten op papier.

Om de voorstellen tegen te lezen kreeg Gemini de tekst en beschrijvingen van het aanwezige beeld. Bij één verhaallijn verdween daarna een geplande stilte van dertig seconden waarvoor de opnamen onvoldoende houvast boden. In een andere richting verdwenen hedendaagse werkplaatsbeelden uit een jeugdherinnering. Zo’n combinatie kan ongemerkt suggereren dat je naar vroeger kijkt.

Voor de controle van de beelden zelf was TwelveLabs ingeschakeld. Op deze eerste aanvraag kwam geen analyse terug. De beeldkeuzes in deze ronde steunden daarom op de lokaal bekeken stilstaande beelden. Welke richting de beste film zou opleveren, lag nog open.

Hoeveel montagewerk blijft er na een automatische eerste versie over?

Voor een producent gaat de belofte van een snellere eerste montage uiteindelijk over de uren daarna. Kan de editor verder met de voorgestelde scène, of kost het eerst een ochtend om de uitspraken en bijbehorende takes terug te vinden?

Op 15 oktober bekeken we de openbare productbeschrijving van een andere montagetoepassing. Daaruit konden we reconstrueren welke stappen de maker aan een editor aanbiedt. Voor een eigen beoordeling van de montagekwaliteit hadden we het bronmateriaal, de gemaakte versie en het herstelwerk van een editor nodig gehad. Die vergelijking konden we in dit onderzoek niet maken.

Voor de volgende eigen proef leverde dat een gerichte vraag op. Leg een eerste montage naast de oorspronkelijke opdracht en laat een editor aanwijzen welke keuzes bruikbaar zijn en waar het zoekwerk opnieuw begint.

Welk woord zegt de spreker hier eigenlijk?

Wie een interview op transcript monteert, kent het risico van dat ene verkeerd verstane woord. De zin leest soepel, maar bij afspelen blijkt de spreker iets anders te bedoelen. Bij een proef met een nieuwe aflevering bevatte de aangeleverde Nederlandse transcriptie verkeerd herkende woorden en zelfs onleesbare passages. Het team liet dezelfde spraak daarom ook lokaal uitschrijven, met Nederlands als ingestelde taal, en vergeleek de lezingen.

Van de 22 onderzochte verhaalonderdelen konden er na de controle twintig zonder zwaar inhoudelijk voorbehoud worden gebruikt. Bij twee bleef voorzichtigheid nodig rond de precieze bewoording. Voor de montage is dat onderscheid praktisch. Een passage kan bruikbaar zijn om een onderwerp te vinden, terwijl je het geluid nog moet beluisteren voordat je één uitspraak als letterlijk citaat gebruikt.

Wat moet een zoekresultaat de editor opleveren?

Een archiefredacteur zoekt een handeling voor een korte film. Een lijst met afleveringen waarin die handeling voorkomt, laat nog veel uitzoekwerk over. Kan de editor bij een treffer meteen de passage bekijken, het juiste stuk selecteren en het meenemen naar de montage? Op 17 september kreeg die vraag een plek in het eerste onderzoeksdossier en het bijbehorende proefplan.

TwelveLabs kwam in beeld als mogelijke manier om video doorzoekbaar te maken. Voor REELIZE telde vooral wat er ná het zoeken overbleef. Een kandidaatshot moest terug te vinden zijn in de oorspronkelijke opname, ook wanneer een editor de selectie wilde verruimen. Daarom liep de voorgestelde proef door tot een eerste montagevoorstel in een montageprogramma. Of de zoekresultaten goed genoeg zouden zijn om er een film mee te bouwen, moest die proef nog uitwijzen.