Reelize Dev Logs.

Begonnen met (automatische) dev blog updates REELIZE

Vanaf vandaag wordt hier elke dag, rond 18:00 een update geplaatst die de ontwikkelingen van de REELIZE software architectuur bijhoudt. Deze updates worden automatisch aangemaakt op basis van de logs en ontwikkelingen van die dag. Daarnaast zal ik, Jef, ook zelf updates plaatsen als daar aanleiding voor is.

Overigens: REELIZE is nog maar een werktitel :). Het past eigenlijk meer bij het gedeelte van de software die later kan bijdragen aan het maken van social media posts, repurposing, clipping en monetization opties richting YouTube etc. Voor de Ai editing en Archive 2 Audience onderdelen past het mogelijk wat minder goed. Maar dat is voor later!

Alle UI voorbeelden die je hier en daar ziet zijn slechts testomgevingen die werden aangemaakt om bepaalde tests te kunnen doen. Werk aan een definitieve UI moet nog starten en is sterk afhaneklijk van de manier waarop onze techniek ingezet zal worden en op welk platform.

Een shot terugzoeken na het weekend

Stel dat de regisseur maandag terugkomt op één shot uit de selectie van vrijdag. Dan wil je kunnen terugvinden wat er over dat shot was opgemerkt. Ook als de analyse lang is en het project intussen gesloten is geweest.

Op 10 november lazen we een eerder bewaard antwoord van TwelveLabs opnieuw in. Van alle 74 beschreven gebeurtenissen bleven de oorspronkelijke bewoordingen én de kanttekeningen bewaard. Zo kan een editor later zien of het model zeker was van wat het herkende. Bij een aparte proef met 100.000 verzonnen gebeurtenissen kon REELIZE ook na een herstart één gedeelte opvragen en het oorspronkelijke antwoord volledig teruglezen.

Dat maakt een beschrijving bruikbaar als ingang naar het materiaal. Waar het shot scherp wordt, hoelang de handeling doorloopt en op welk frame je eruit wilt, beoordeel je in de opname.

Wat neem je van aflevering één mee naar aflevering twee?

Een editor die aan aflevering twee begint, neemt iets mee van aflevering één. Je weet bijvoorbeeld dat een opening met een handeling sterker werkt voor dit programma dan een uitleg vooraf. Voor de nieuwe aflevering moet je nog wel dat ene shot vinden waarmee je kunt openen.

Het onderzoek van 9 november stelt voor om drie dingen apart te bewaren. Een afspraak over de vorm van het programma, een eerdere scène die laat zien hoe die afspraak uitpakt, en de opnamen van de nieuwe aflevering. Zo zou een editor bij een openingsvoorstel kunnen terugzien welke afspraak meespeelde én op welk beeld de keuze dit keer rust.

De vraag voor een volgende proef is hoeveel zoek- en correctiewerk dat werkelijk scheelt bij een tweede aflevering. Op deze datum lag er een ontwerp voor die werkwijze.

Een eerste versie moet je als film kunnen beoordelen

Als een eerste montage te laat op gang komt, wil je dat na het kijken in één zin kunnen teruggeven. Moet je eerst bij elk shot een reactie invullen, dan ben je de hele film al een tweede keer langs geweest voordat je iets over het tempo kunt zeggen.

Op 27 oktober legden we eerdere gebruiksoordelen naast elkaar. Een gebruiker kon een passage openen, het bijbehorende beeld bekijken en er een opmerking bij opslaan. De voorgestelde werkwijze voor het hele project was afgewezen. De opdracht voor het ontwerp werd daarmee concreter: geef de editor een eerste versie om te beoordelen, ruimte om de opbouw als geheel te herzien en de mogelijkheid om zo nodig één knip aan te wijzen. Hoe dat er op het scherm uit moet zien, bleef open.

Eén verkeerd citaat zet meerdere scènes op losse schroeven

Je kunt een mooie volgorde van interviewquotes op papier hebben. Als de spreker in de derde passage iets anders zegt dan in het voorstel staat, kan ook de reactie die je erachter wilde zetten haar betekenis verliezen. Bij deze proef was dat precies het probleem.

Het controlerapport van 24 oktober vermeldt letterlijk: “27/28 quotations match.” Eén citaat week af van de bewaarde transcriptie. Drie latere passages leunden op die uitspraak. We hebben het betreffende geluid opnieuw met spraakherkenning onderzocht en beide lezingen bewaard. Er bleef een luisterbeslissing over. Waar begint de gedachte, en heb je de aanloop nodig om haar goed te begrijpen?

Aan het eind van het materiaal konden we zwart beeld en stilte exact aanwijzen. Ook daarmee lag het juiste scène-einde nog niet vast. Voor dit voorstel bleef de tijdlijn leeg.

Wanneer kan een montagevoorstel de tijdlijn op?

‘Laat het interview doorlopen onder het volgende beeld’ is een bruikbare regieaanwijzing. Een tijdlijn heeft nog een paar antwoorden nodig. Welke uitspraak loopt door? Uit welke opname komt het beeld? En waar raken die twee elkaar precies?

Op 23 oktober verbond REELIZE de montageopdracht met de geselecteerde opnamen, het bijbehorende verhaalvoorstel en de plaatsing van beeld en geluid. Voor de controle gebruikten we speciaal gemaakt proefmateriaal waarvan de posities vooraf bekend waren. Dat leverde een voorstel van 79 frames op, met vastgelegde plaatsen voor het geluid. Ook een afgebroken opdracht moest als onafgemaakt terugkomen.

Voor een editor zit de winst in het terugzoeken: je kunt nagaan welke opdracht tot een bepaalde plaatsing leidde. Of een interview op die plek natuurlijk doorloopt, vraagt een luisterproef met echt materiaal.

Van welke versie was die montagenotitie?

Een regisseur zegt bij versie één dat het tegenbeeld te vroeg komt. Na een herstructurering van het interview staat op die plek een andere scène. Als de oude notitie automatisch meeschuift, gaat een editor misschien een knip herstellen waar nooit een probleem mee was.

In de lokale werkversie van 22 oktober kregen twee proefnotities elk een vaste plaats bij het voorstel en de passage waarop ze sloegen. We verlieten de pagina en herstartten de toepassing. Beide notities kwamen in de juiste volgorde terug. Bij het openen van een andere versie bleven de eerdere opmerkingen via de geschiedenis bereikbaar.

De proef controleerde of je later nog kunt reconstrueren waar de feedback over ging. Hoe snel een editor die oudere reactie tijdens een echte bespreking terugvindt, bleef een aparte gebruiksvraag.

Klik op de passage, zie meteen het beeld

In de eerste gebruiksproef opende een verhaalvoorstel met een lege speler. Ook na een klik op een passage moest de gebruiker nog uitzoeken hoe het bijbehorende beeld tevoorschijn kwam. Dat is een lastige onderbreking als je samen wilt bespreken of een shot een uitspraak dekt.

In de aangepaste versie sprong de speler bij het openen van het voorstel meteen naar het eerste gekoppelde beeld. Je kon vervolgens door de opname bladeren om te zien wat er vlak vóór of na de passage gebeurde, en daarna terugkeren naar je plek in het verhaal. In de volgende proef lukte het de gebruiker om de passages te bekijken en een notitie op te slaan.

Eén detail bleef haken. Bij terugkeer naar een passage was de vorige opmerking niet meteen in beeld. Juist in een tweede bespreking wil je die snel bij de hand hebben.

Welk beeld hoort bij die zin in het verhaalvoorstel?

Een regel in een verhaalvoorstel kan heel concreet klinken. Voor een editor wordt hij pas interessant zodra je de opname ernaast kunt leggen. Gebeurt in dit shot werkelijk de handeling waarop die regel leunt?

Bij twee bestaande voorstellen maakte REELIZE de verwijzingen naar beeld aanklikbaar. Voor een kort aangewezen stuk kon je een fragment zonder geluid afspelen. Voor een langer stuk waren er vijf stilstaande beelden uit de opname. De formulering in het oorspronkelijke voorstel bleef bewaard, zodat je precies wist welke bewering je aan het bekijken was.

Vijf beelden kunnen genoeg zijn om te besluiten verder te zoeken. Ze vertellen je nog niet of een blik lang genoeg blijft staan om als reactie te gebruiken. Ook het geluid moest apart worden beluisterd voordat er een knip gekozen kon worden.

Sluiten ×

Komt een tijdlijn op de andere montageset bij de juiste take uit?

Bij een overdracht kan een tijdlijn er op het eerste gezicht prima uitzien: de shots staan op de juiste plek en de speelduur klopt. Toch kun je met een andere versie van een opname verbonden zijn. Vooral na het verplaatsen van materiaal wil je weten welke take de volgende editor echt voor zich heeft.

REELIZE controleerde in een lokale proef de inhoud van het gekozen bronbestand. Na het verplaatsen kon de toepassing de nieuwe locatie vastleggen en dezelfde controle herhalen. Vervolgens schreef ze de montage naar een XML-uitwisselbestand. Een onafhankelijke controle las de posities en lengtes uit dat bestand terug.

Dat is één deel van een overdracht dat je vooraf kunt controleren. Of een specifiek montageprogramma de XML ook opent met de bedoelde beelden en geluidskanalen, moet op die ontvangende set worden uitgeprobeerd.

Welke tussenshots verdienen hun plek in de volgende versie?

Twee ruwe montages uit hetzelfde interview- en beeldmateriaal lagen op tafel. De ene duurde ongeveer 1 minuut 21, de andere 3 minuten 5. De kijker vond beide veelbelovend. Vooral de momenten waarop een interviewstem doorliep terwijl het beeld wisselde, werkten goed.

De opmerkingen waren precies genoeg voor een volgende montageronde. Rond 1 minuut 12 in de korte film leek het tussenshot iets anders te vertellen dan de spreker. In de langere film bleef het beeld tussen ongeveer 1 minuut 29 en 2 minuten 9 te lang bij dezelfde geïnterviewde. De slotbeelden van die film vielen juist goed.

Dat zijn drie verschillende opdrachten aan een editor: controleer wat het eerste shot suggereert, zoek in de lange passage naar beeld dat de uitspraak verder brengt, en laat het slot bij een revisie heel. De tijdsaanduidingen geven aan waar je terugkijkt.

Een beeldzoeker en een tweede lezer aan dezelfde montagetafel

Een bruikbaar tussenshot vinden en beoordelen wat het onder een interviewzin suggereert, zijn twee verschillende klussen. Daarom bekeken we in deze proef wat TwelveLabs en Gemini elk konden bijdragen. TwelveLabs beschreef 74 gebeurtenissen in het aanvullende beeld. Gemini bekeek tien geselecteerde fragmenten en leverde 29 complete waarnemingen. De onafgemaakte verhaalsuggesties aan het einde van dat antwoord bleven buiten de selectie.

Bij één interviewzin leek de eerste transcriptie een naam te noemen. De zoekanalyse van TwelveLabs en de beoordeling door Gemini kwamen met dezelfde andere lezing: “but then also”. Drie verbindingswoorden zouden de passage een andere betekenis geven. Het verschil bleef in de aantekeningen staan voor iemand die de zin met de omliggende vragen kon terugluisteren.

Twee van de drie verhaalrichtingen werden met de aanvullende informatie bijgesteld. De editor kreeg vervolgens per richting de opbouw, de mogelijke beelden en de zwakke plekken te zien, met ruimte om richtingen te combineren of alle drie terug te sturen.

Drie mogelijke films uit zes interviews

Wat is hier de film? Voor een documentaireproef hadden we zes interviewgedeelten en een verzameling aanvullende beelden. De opnamen waren al geordend. Uit dat materiaal ontstonden drie mogelijke verhaallijnen van elk ongeveer drie minuten op papier.

Om de voorstellen tegen te lezen kreeg Gemini de tekst en beschrijvingen van het aanwezige beeld. Bij één verhaallijn verdween daarna een geplande stilte van dertig seconden waarvoor de opnamen onvoldoende houvast boden. In een andere richting verdwenen hedendaagse werkplaatsbeelden uit een jeugdherinnering. Zo’n combinatie kan ongemerkt suggereren dat je naar vroeger kijkt.

Voor de controle van de beelden zelf was TwelveLabs ingeschakeld. Op deze eerste aanvraag kwam geen analyse terug. De beeldkeuzes in deze ronde steunden daarom op de lokaal bekeken stilstaande beelden. Welke richting de beste film zou opleveren, lag nog open.

Hoeveel montagewerk blijft er na een automatische eerste versie over?

Voor een producent gaat de belofte van een snellere eerste montage uiteindelijk over de uren daarna. Kan de editor verder met de voorgestelde scène, of kost het eerst een ochtend om de uitspraken en bijbehorende takes terug te vinden?

Op 15 oktober bekeken we de openbare productbeschrijving van een andere montagetoepassing. Daaruit konden we reconstrueren welke stappen de maker aan een editor aanbiedt. Voor een eigen beoordeling van de montagekwaliteit hadden we het bronmateriaal, de gemaakte versie en het herstelwerk van een editor nodig gehad. Die vergelijking konden we in dit onderzoek niet maken.

Voor de volgende eigen proef leverde dat een gerichte vraag op. Leg een eerste montage naast de oorspronkelijke opdracht en laat een editor aanwijzen welke keuzes bruikbaar zijn en waar het zoekwerk opnieuw begint.

Vier verdachte frames in een export van dertig seconden

Een export kan precies dertig seconden duren en toch één frame te vroeg naar de volgende take gaan. Bij een proefmontage uit drie bronnen konden we aanvankelijk 746 van de 750 geëxporteerde frames met zekerheid terugvinden. Vier beelden leken te veel op elkaar om te zeggen of er bij de knip iets was verschoven.

We vergeleken dezelfde export opnieuw, ditmaal op een grotere beeldmaat. Toen waren alle 750 frames te herleiden tot het verwachte bronframe. Ook de zes beeld- en geluidsitems stonden op de bedoelde plek. Het montageprogramma had aan de randen van de audio wel een korte verzachting aangebracht. Zodra die bewerking in de vergelijking meetelde, klopte ook de golfvorm.

Dat geeft de editor bij deze overdracht een concreet antwoord: de gekozen frames zijn meegekomen en de verandering aan het geluid is verklaard.

Is die camerabeweging een fout, of volgt de camera het onderwerp?

In een volgshot kan het kader plotseling verschuiven omdat de cameramens het onderwerp bijhaalt. In een andere take betekent zo’n beweging dat de camera nog naar een kader zoekt. Wie beide op grond van dezelfde bewegingsmeting weggooit, kan precies het shot verliezen dat de editor nodig heeft.

Op 12 oktober vergeleken we metingen aan twaalf fragmenten met eerdere beoordelingen van de takes. Bij een bruikbaar volgshot signaleerde de meting een onregelmatige beweging. Bij een langzame pan miste ze juist het schokje aan het einde dat de kijker eerder had gezien. En in één take viel een waarschuwing voor scherpte samen met achttien frames die als bruikbaar waren beoordeeld.

De metingen bleven bij het materiaal beschikbaar als aanwijzing om terug te kijken. Ze bepaalden geen automatische afkeuring of nieuwe knip.

Waar vind je de scènes waarin niemand iets zegt?

Een transcript is een goede ingang voor een interview. Een wandeling door de stad, de aankomst van een metro of de overgang van een hal naar een hotelkamer kan er helemaal in ontbreken. Juist zulke scènes geven een editor ruimte om een plek te introduceren of twee gesprekken met elkaar te verbinden.

Op 7 oktober werd de beoordeling vastgelegd van een proef die begon bij het beeld. De kijker herkende onder meer straatscènes, verplaatsingen en de opeenvolging van ruimtes. Daarbij kwam ook materiaal in beeld dat in het eerdere verhaal op basis van dialoog weinig aandacht had gekregen.

De proef maakte nog een verschil zichtbaar dat aan de montagetafel telt. Een zoekresultaat kon de goede scène aanwijzen en toch openen op een schokkerig of slecht gekadreerd stukje. Dan weet je in welke take je verder moet kijken. Het precieze in- en uitpunt moet je nog vinden.

Een goede interviewselectie kan nog uit het verhaal lopen

In een selectie voor een korte social video sloten de eerste twee interviewpassages mooi op elkaar aan. Verderop verschoof het verhaal naar een ander onderwerp. De mensen en de uitspraken hadden genoeg met elkaar te maken om bij dezelfde zoekopdracht boven te komen, maar de laatste passage loste de belofte van de opening niet in.

Het kijkverslag dat op 4 oktober werd vastgelegd, bevat een aanwijzing die je bij het monteren direct herkent. Een fragment dat als volgende uitspraak weinig toevoegt, kan wél een bruikbaar tussenshot bevatten. Je kunt het beeld onder de doorlopende stem van een andere spreker proberen.

De drie voorstellen leverden bruikbare selecties op. Volgens de reviewer was er nog behoorlijk wat redactioneel werk nodig voordat een versie door kon naar de afwerking. Er werd geen winnaar gekozen.

Een eerste selectie uit een onbekend programma

Een montagevoorstel kan er goed uitzien doordat iedereen de aflevering inmiddels uit het hoofd kent. Daarom kreeg REELIZE een al afgemonteerde bron uit een ander programma, die bij deze proef nog ongezien was. Eerst werden het gekozen verhaal en de montage vastgelegd. Pas daarna beoordeelde een professional of de korte film op eigen benen stond.

De beoordelaar kon het verhaal volgen en wilde zowel het concept als de montage behouden. Het resterende werk bestond uit plaatselijke afwerking. Voor een productie die materiaal opnieuw wil uitbrengen, is dat een concrete vraag beantwoord bij één voorbeeld. Er lag een voorstel waarop een editor kon doorwerken. Of in dezelfde bron een nóg sterker verhaal school, bleef open. Ook het selecteren en monteren vanuit losse ruwe opnamen viel buiten deze proef.

Waarom een goed idee voor een social toch kan stranden

Een pitch voor een social kan in twee zinnen glashelder zijn. De kijker krijgt straks alleen de beelden en het geluid te zien. Bij een beoordeling van twee korte voorstellen op 29 september bleek hoe groot het verschil tussen die twee situaties kan zijn. Het eerste idee kon mee naar een volgende versie, al vroegen de overgangen nog werk. Bij het tweede kwam het verhaal in de gekozen fragmenten onvolledig of onduidelijk over.

De automatische controle had aangegeven dat de kijker voldoende achtergrond kreeg. Die achtergrond zat wel in het voorbereidende werk, maar bereikte de uiteindelijke selectie onvoldoende. Voor de editor volgt daar een concrete kijkvraag uit. Kan iemand die de pitch niet heeft gelezen uit de montage zelf begrijpen waarom dit gebeurt? De beoordeling gaf aanleiding om juist dat te controleren voordat een volgende tijdlijn wordt vastgelegd.

Van goedgekeurd plan naar een tijdlijn van 5:30

Als de editor de inhoudelijke keuzes eenmaal heeft beoordeeld, wil je bij het bouwen van de tijdlijn precies die keuzes terugzien. REELIZE zette een vastgelegd plan om in een DaVinci Resolve-tijdlijn van vijf minuten en dertig seconden. Alle 27 afgesproken montagegebeurtenissen kwamen overeen met het plan. Er was ook een volledige kijkversie, zodat de film van begin tot eind beoordeeld kon worden.

De beoordelaar herkende een samenhangend begin, midden en einde en kon zich voorstellen de versie met weinig afwerkwerk over te nemen. Dat oordeel betrof één verkorting van een al afgemonteerd programma. Een stapel ruwe draaidagen brengt andere keuzes mee, van een take uitzoeken tot een scène voor het eerst opbouwen. Daar gaf deze tijdlijn nog geen antwoord op.

Zou je deze tijdlijn houden of opnieuw beginnen?

Dat is een andere vraag dan of elk shot technisch op de goede plek staat. Bij een eerdere versie liep de verhaallijn al in de goede richting, maar afgebroken spraak en sprongen in de actie betekenden veel terugzoeken. Een editor beoordeelde nu een nieuwe montage van ongeveer vijf en een halve minuut. Het oordeel was dat de tijdlijn kon blijven. Het resterende werk zat vooral in plaatselijke verbeteringen.

De editor schatte het afwerken op 15 tot 30 minuten. Dat is een inschatting van één kijker bij één film, geen gemeten besparing voor andere producties. De nieuwe versie was bijna twintig seconden langer. Die ruimte liet zinnen en handelingen uitspelen. In deze proef bleek een iets langere montage de editor dichter bij een bruikbaar eindresultaat te brengen.

Wanneer mag het volgende beeld al beginnen?

Een spreker kan zijn zin afmaken terwijl de kijker het volgende shot al ziet. Zo’n L-cut geeft een scène vaart. Kom je daarna terug bij de spreker, dan moeten mond en stem nog steeds bij elkaar horen. Op 26 september bekeek en beluisterde een beoordelaar 21 geselecteerde beeld- en geluidsovergangen uit een montagevoorstel. Veertien waren aanvaardbaar. Bij zeven was een ingreep nodig.

Een aantal tussenshots werkte goed. Elders werd een zin hoorbaar afgekapt, sprong de montage binnen doorlopend materiaal of raakten een zichtbare spreker en het geluid uit de pas. Daardoor kon het verhaalplan blijven staan terwijl de overgangen opnieuw onder handen werden genomen. Beeld en geluid afzonderlijk schuiven bleek zinvol, mits de editor ook kan controleren wat er enkele frames vóór en na de overgang gebeurt.

De handeling stond in het plan. Het beslissende beeld ontbrak.

In een korte montage wil je soms snel van een aanloop naar de afloop. Maar als juist het omslagpunt tussen twee shots wegvalt, moet de kijker raden wat er gebeurde. Dat ging mis in een proefmontage van ruim vijf minuten. In het plan stond dat een belangrijke fysieke handeling compleet was. De editor die de film terugkeek, zag dat het beslissende moment zelf ontbrak.

DaVinci Resolve had de veertien opgegeven fragmenten op de bedoelde plek gezet. De fout zat dus al in de selectie die de tijdlijn in ging. Ook enkele afgebroken zinnen en abrupte overgangen zouden de editor terug naar het bronmateriaal sturen. Voor een volgende poging kreeg het team een scherper criterium. Bij een onmisbare handeling moet in de gekozen frames te zien zijn hoe die begint, omslaat en afloopt.

Welk woord zegt de spreker hier eigenlijk?

Wie een interview op transcript monteert, kent het risico van dat ene verkeerd verstane woord. De zin leest soepel, maar bij afspelen blijkt de spreker iets anders te bedoelen. Bij een proef met een nieuwe aflevering bevatte de aangeleverde Nederlandse transcriptie verkeerd herkende woorden en zelfs onleesbare passages. Het team liet dezelfde spraak daarom ook lokaal uitschrijven, met Nederlands als ingestelde taal, en vergeleek de lezingen.

Van de 22 onderzochte verhaalonderdelen konden er na de controle twintig zonder zwaar inhoudelijk voorbehoud worden gebruikt. Bij twee bleef voorzichtigheid nodig rond de precieze bewoording. Voor de montage is dat onderscheid praktisch. Een passage kan bruikbaar zijn om een onderwerp te vinden, terwijl je het geluid nog moet beluisteren voordat je één uitspraak als letterlijk citaat gebruikt.

Een treffer in de leader is nog geen bruikbaar shot

Je zoekt een beeld voor een scène en bovenaan staat precies de juiste handeling. Pas bij het afspelen zie je dat het shot uit de vaste leader komt. Het beeld past bij je zoekvraag; voor deze montage valt het alsnog af. In een blinde beoordeling zijn vijftig gevonden passages uit één afgemonteerde aflevering langs twee vragen gelegd. Klopt de beschrijving? En zou een editor deze passage bewaren?

Beide vragen leverden 42 keer een positief oordeel op, maar voor verschillende passages. Vier treffers hadden een verkeerde beschrijving en waren toch het bewaren waard. Vier andere pasten geheel of gedeeltelijk bij het label en vielen juist af doordat ze uit terugkerend programmamateriaal kwamen. Voor de zoekfunctie maakt dat een verschil. Een editor wil naast de inhoud van het beeld ook weten waar het in het programma vandaan komt.

Een slot dat antwoord geeft op het begin

Een korte film stelt aan het begin een vraag. Aan het slot verwacht je dat de beelden daar iets mee doen. In een eerste proefversie volgde op een zoektocht een scène die op zichzelf aantrekkelijk was, maar de zoektocht niet afmaakte. Na feedback koos het systeem een later moment uit dezelfde bron. De kijker vond dat nieuwe einde duidelijk bevredigender.

Bij het terugkijken kwam meteen een tweede probleem boven. Een spreker corrigeerde een aanname waarvan de uitleg uit de montage was verdwenen. Elk woord van de correctie kon verstaanbaar zijn en toch miste de kijker de reden waarom die zin daar stond. Dat gaf het team een concrete opgave voor de volgende versie. Voor het inkorten van een passage moest ook worden teruggeluisterd naar de vraag, aanleiding of bewering waarop iemand reageert.

Zitten er echt twee montages in dit versiepaar?

Een lange en een korte versie van hetzelfde programma zijn een mooie ingang om te onderzoeken wat een editor weglaat. Bij de eerste inventarisatie leken er vijf van zulke paren klaar te liggen. Eén paar viel meteen af. De bestanden met de namen voor de lange en de korte versie waren byte voor byte gelijk. Een systeem dat daar overal dezelfde beelden terugvindt, heeft precies nul montagekeuzes verklaard.

Vier paren bleven kandidaat voor vergelijking. Ook de beeldsnelheid werd nagegaan. De bestanden bevatten 25 videoframes per seconde; bij geïnterlinieerd materiaal kan één frame twee velden bevatten. Dat onderscheid doet ertoe zodra iemand een gevonden shot op een tijdlijn wil terugzetten. Deze eerste controle hield een onbruikbaar voorbeeld buiten de proef, nog voordat een model de selectie van een editor moest proberen te begrijpen.

Wat moet een zoekresultaat de editor opleveren?

Een archiefredacteur zoekt een handeling voor een korte film. Een lijst met afleveringen waarin die handeling voorkomt, laat nog veel uitzoekwerk over. Kan de editor bij een treffer meteen de passage bekijken, het juiste stuk selecteren en het meenemen naar de montage? Op 17 september kreeg die vraag een plek in het eerste onderzoeksdossier en het bijbehorende proefplan.

TwelveLabs kwam in beeld als mogelijke manier om video doorzoekbaar te maken. Voor REELIZE telde vooral wat er ná het zoeken overbleef. Een kandidaatshot moest terug te vinden zijn in de oorspronkelijke opname, ook wanneer een editor de selectie wilde verruimen. Daarom liep de voorgestelde proef door tot een eerste montagevoorstel in een montageprogramma. Of de zoekresultaten goed genoeg zouden zijn om er een film mee te bouwen, moest die proef nog uitwijzen.